
ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ…
Ξημερώνοντας 28 Οκτωβρίου, 86 χρόνια πριν… Αυτό που περίμεναν όλοι, έγινε. Ένας δικτάτορας ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης, ζηλεύοντας έναν άλλο δικτάτορα. Θυμήθηκε ότι οι πρόγονοί του είχαν κάνει την Μεσόγειο mare nostrum (η θάλασσά μας) και πίστεψε ότι οι Έλληνες θα ήταν όπως τότε, το 146 π. Χ., διχασμένοι, χωρίς στρατό, χωρίς δυνατότητες αντίστασης και έτοιμοι να ανταλλάξουν την ελευθερία τους με τη βεβαιότητα ότι θα ζήσουν όπως παλιότερα, όταν οι Βενετοί κατείχαν μεγάλα τμήματα της χώρας. Ο δικτάτορας διαψεύστηκε.
Ξημερώνοντας 28 Οκτωβρίου, 86 χρόνια πριν… Ένας λαός ακολουθούσε ρεύματα δικτατορίας, γιατί τη θεωρούσε πολίτευμα και είχε κουραστεί από τις επιλογές και τις συγκρούσεις που τον δίχαζαν, δεν ήθελε όμως ποτέ να δώσει λογαριασμό σε ξένες δυνάμεις, δεν ήθελε να θυσιάσει την ελευθερία να κρατά τη γη του, την ιστορία του, τις παραδόσεις του, το να κυματίζει η γαλανόλευκη και να βλέπει τον Παρθενώνα δικό του, να βλέπει τα χωριά δικά του, να βλέπει τα σπίτια, τα σχολεία, τα γράμματα, την καθημερινότητά του να είναι κατά το πώς ήθελε και κατά πώς θα ερχόταν η ώρα να τα διαφεντέψει, όχι με ξένες μάστιγες να του κάνουν κουμάντο και τη Μακεδονία και τη Θράκη του να γίνονται βουλγαρικές. Κι αυτός ο λαός πολέμησε και νίκησε.
Ξημερώνοντας 28 Οκτωβρίου, 86 χρόνια πριν… Μια Ευρώπη χωρίς αντιστάσεις πλην της Βρετανίας, να μην μπορεί να κρατήσει την ειρήνη, φαγωμένη από την εξουσιομανία, από την καταπίεση των αδύναμων, από την απουσία κοινού προσανατολισμού, είδε το Ράιχ να οργανώνει την μεγαλύτερη επίθεση της Ιστορίας στα εδάφη της, να έχει υποτάξει Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Νορβηγία και να έχει υπό τον έλεγχό του με φασιστικά καθεστώτα Ισπανία, Πορτογαλία, μέχρις ότου ήρθε και η σειρά της Ελλάδας, η οποία ανάγκασε τους Γερμανούς, πριν επιτεθούν στην τότε Σοβιετική Ένωση , να δαπανήσουν πολύτιμο γι’ αυτούς χρόνο στα Βαλκάνια και στην πατρίδα μας, για να ολοκληρώσουν το έργο του φίλου τους δικτάτορα της Ρώμης.
Ξημερώνοντας 28 Οκτωβρίου, 86 χρόνια πριν… Ο λαός μας δεν φοβήθηκε. Δεν δίστασε. Δεν λύγισε. Κι άφησε σελίδα μοναδική στην παγκόσμια Ιστορία τον ηρωισμό των ανδρών που πολέμησαν στο μέτωπο, που κατέλαβαν την Βόρειο Ήπειρο, των γυναικών που μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα στα βουνά της Πίνδου, αλλά και περιέθαλψαν τραυματίες, ετοίμασαν ρουχισμό και κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της ελευθερίας. Κι όλοι μαζί, με φυλακτό τους την πίστη στην Παναγία και τη βεβαιότητα ότι το άδικο δεν ευλογείται από τον Θεό.
Ξημερώνοντας 28 Οκτωβρίου, σήμερα… Από την μία, ένας λαός που ολοένα και περισσότερο δείχνει να ξεχνά την Ιστορία του. Ένας λαός που δείχνει να αποχαυνώθηκε μέσα στον παγκοσμιοποιημένο τρόπο ζωής και πορείας. Που αναζητεί την ταυτότητά του στο παρελθόν, χωρίς να νιώθει ότι οι ρίζες είναι η βάση, αλλά το τώρα χρειάζεται το νερό της περηφάνειας γι’ αυτό που είμαστε, της αυτοκριτικής για ό,τι δεν πήγε καλά, κυρίως τον ατομισμό, την εξουσιομανία και την αίσθηση ότι τα πάντα κρίνονται από το χρήμα, της ετοιμότητας να κρατηθεί η πατρίδα ελεύθερη και να μην φοβηθεί απειλές και συμβιβασμούς. Από την άλλη, ένας λαός που μέσα του φέρνει τη σπίθα του ξημερώματος της 28ης Οκτωβρίου 1040 άσβεστη, γιατί κρατά και πάλι ως φυλακτό την πίστη στην Παναγία και τη βεβαιότητα ότι το άδικο δεν ευλογείται. Ένας λαός που θα έρθει η ώρα να φωνάξει στην άτολμη, συμβιβασμένη, παραδομένη σε μη ευρωπαϊκές αρχές και αξίες Ευρώπη ότι η αντίσταση της ελεύθερης ψυχής, της χριστιανικής παράδοσης, των προσώπων που γνωρίζουν το χρέος τους δεν θα επιτρέψει στον εχθρό της εποχής, που είναι η αλλοτρίωση των καρδιών από τον βομβαρδισμό τους από εικόνες, αλγόριθμους, αμορφωσιά, μηδενισμό, να κάνει κουμάντο.
Θα έρθει η Έξοδος στο φως.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Κυριακής 25 Οκτωβρίου 2026