ΟΥ ΔΥΝΑΤΑΙ ΠΟΛΙΣ ΚΡΥΒΗΝΑΙ «Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη, οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ
ΟΥ ΔΥΝΑΤΑΙ ΠΟΛΙΣ ΚΡΥΒΗΝΑΙ «Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη, οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ
ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Η πρόσφατη θανάτωση ενός χιμπαντζή στο Αττικό Πάρκο (παρότι ακολουθήθηκε συγκεκριμένο πρωτόκολλο αντιμετώπισης) έφερε στο προσκήνιο διαμαρτυρίες από πολλούς συνανθρώπους μας. Το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που πληροφορούμαστε για
ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ (ΚΥΡΙΕ, ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΙΚΑΝΟΣ ΙΝΑ ΜΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΤΕΓΗΝ ΕΙΣΕΛΘΗΣ) «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς»(Ματθ. 8, 8) «Κύριε, δὲν εἶμαι
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Στις πρόσφατες πανελλαδικές εξετάσεις τέθηκε στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ερώτημα: «να εκφράσετε την άποψή σας για την αξία της ιστορικής γνώσης και να