Αξίζει να διαβάσειςΓιορτές , ΕκδηλώσειςΘεολογικά, ΘρησκευτικάΚαρφιτσωμέναΣαρακοστήΣκέψεις, και προβληματισμοί

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

 «Δύνασθε πιεῖν τό ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δέ εἶπον αὐτῷ: δυνάμεθα. Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς: οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (Μάρκ. 10, 38-39)

«Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιώ εγώ ή να βαπτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαπτιστώ εγώ;».  «Μπορούμε», του λένε. Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «δεν ξέρετε τι ζητάτε».

Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος ο Κύριός μας οδεύει προς το σωτήριο πάθος Του. Και όπως όταν κάποιος πλησιάζει στο τέλος του, αυτοί που σκοπεύουν να τον κληρονομήσουν ή αυτοί που είναι κοντά του  στην ζωή σπεύδουν να ξεκινήσουν από όποια καλύτερη θέση μπορούν, για να είναι έτοιμοι, όταν θα έρθει η ώρα, έτσι και οι δύο μαθητές, ο Ιάκωβος και Ιωάννης, σπεύδουν να ζητήσουν από τον Χριστό να τους δώσει την δυνατότητα να καθίσουν δίπλα Του, όταν ο Χριστός επανέλθει στην δόξα Του, για να κρίνει τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.  Κοντόφθαλμη θεώρηση. δε έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο Χριστός ήρθε για να σώσει και όχι για να κρίνει τον κόσμο. Ήρθε για να απευθυνθεί σε όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο στον περιούσιο λαό. Ζητά από αυτούς που Τον ακολουθούν «ποτήριο» και «βάπτισμα». Να πάθουν, να ματώσουν, να παραιτηθούν από κάθε μορφής εξουσία, να δείξουν τι σημαίνει ταπείνωση και αυτό θέλει κόπο πολύ, αυταπάρνηση, αφιέρωση στον σκοπό της βασιλείας του Θεού και όχι μικροπολιτική ή εκπλήρωση μικροσυμφερόντων. Γι’ αυτό και ο Χριστός τους μαλώνει, δείχνοντάς τους ότι η σχέση μαζί Του θέλει υπέρβαση του εαυτού μας και, την ίδια στιγμή, του τρόπου σκέψης που μας χαρακτηρίζει, καθώς μένουμε στα πρόσκαιρα.

Ο Χριστός δεν δικαιολογεί τους δύο μαθητές, ούτε τους υπόλοιπους δέκα που αγανακτούν, πιθανότατα διότι δεν πρόλαβαν να ζητήσουν οι ίδιοι αυτό που ζήτησαν οι δύο. Δεν τους αφήνει να εισέλθουν στην κατάσταση της ζήλειας και της διαμάχης. Ο Χριστός δεν αφήνει περιθώριο σκέψης με βάση τα πρόσκαιρα, με βάση τα καλά και συμφέροντα. Αντίθετα, είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί τους. Η οδός Του είναι οδός σταυρού. Δεν είναι οδός αυτάρκειας. Δεν είναι ο τρόπος του καθόλου εύκολος. Γι ’αυτό, ενώ απευθύνεται σε όλους, δεν θα Τον αποδεχτούν πολλοί, ακριβώς διότι οι άνθρωποι ζητούμε κάποιον που να μας προσφέρει άκοπα την λύση των προβλημάτων μας και όχι όποιον μας προτείνει την υπέρβαση του εαυτού μας, χωρίς όμως ανταλλάγματα, όπως της δόξας, της εξουσίας, της πρόταξης του εαυτού μας.

«Ποτήριο» υπέρβασης του εγώ μας και βάπτισμα «αίματος» εξακολουθεί να μας προτείνει ο Θεάνθρωπος. Η αγάπη που ζητά από μας, έχοντάς την παράσχει σε όλους, θέλει κόπο. Θέλει έξοδο από το εγώ. Θέλει υπόμνηση ότι δεν θα καλοπεράσουμε στην ζωή μας, αλλά θα πρέπει να ματώσουμε για να συγχωρέσουμε, να ματώσουμε για να μην κατακρίνουμε, να ματώσουμε για να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας, να ματώσουμε για να εμπιστευτούμε την πρόνοια του Θεού, χωρίς άμεσες υποσχέσεις, πέρα από το ότι θα μας ανήκει τη βασιλεία των ουρανών και ότι ο Χριστός θα μας θυμηθεί. Αυτή είναι η οδός της πίστης. Η οδός της εμπιστοσύνης. Της ταπείνωσης. Αυτή που θέλει το χάρισμα  της κοινωνίας με τον Χριστό και του μοιράσματος με τον πλησίον, ιδίως αυτού που δεν νιώθει, που δεν συμφωνεί,  που δεν ταπεινώνεται.

Το ποτήριο και το βάπτισμα όμως δίνουν άλλο περιεχόμενο στις σχέσεις μας τόσο με τον πλησίον όσο και με τον εαυτό μας. Κάποιοι θα εκμεταλλευτούν. Κάποιοι θα συγκινηθούν και θα μετανοήσουν. Κάποιοι θα μείνουν αδιάφοροι. Όμως το να υπηρετούμε τον πλησίον μας, να δείχνουμε αγάπη σε κάθε πτυχή της ζωής, είναι η αφετηρία να υπερβούμε το εγώ. Να μοιάσουμε στους μαθητές μετά την Ανάσταση και την Πεντηκοστή και όχι την κατάστασή τους πριν το Πάθος. Διότι η χριστιανική μας ιδιότητα σήμερα περισσότερο με το αταπείνωτο, εξουσιαστικό, ανταγωνιστικό πνεύμα των μαθητών πριν την Σταύρωση και τα Πάθη του Χριστού μοιάζει. Και τείνουμε να βλέπουμε την Εκκλησία κατά  την νοοτροπία αυτή. Δηλαδή ως τον χώρο στον οποίο θα βολευτούμε ζητώντας από τον Θεό δόξα ή ησυχία και όχι  ταπεινή έξοδο από το εγώ και αφετηρία αγάπης!

Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, ας αφυπνιστούμε από τον λόγο του Κυρίου ότι έφτασε η ώρα της παράδοσής Του. Ας αποφασίσουμε κάθε στιγμή της ζωής μας να Τον ακολουθούμε στο ποτήριο και στο βάπτισμα και ας ζήσουμε εν τη Εκκλησία την απόφασή μας για αλλιώτικη ζωή! Η Θεία Ευχαριστία που προϋποθέτει  ταπεινή αποδοχή στην κλήση του Θεού και υπέρβαση του τι μας χωρίζει από τον πλησίον μέσα στο βάπτισμα του κόπου, ας είναι ο οδοδείκτης και αυτής της ευλογημένης περιόδου!

Κέρκυρα, 14 Απριλίου 2019

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button

Χρησιμοποιούμε cookies για την καλύτερη λειτουργία της ιστοσελίδας μας

Close
Close