Μοιράσου το άρθρο !

«ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΛΑΨΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΣΟΣ» – ΤΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΝΕΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Με γενικό θέμα «24 ώρες στην ζωή της οικογένειας» συνεχίστηκαν το απόγευμα του Σαββάτου 2 Μαρτίου 2019 στην «Γωνιά» οι συνάξεις του κύκλου γονέων και νέων ζευγαριών της Ενορίας Αγίων Πάντων πόλεως.

Η ενδέκατη σύναξη είχε ως θέμα της το «Άντρας που δεν έκλαψε μέσα στην αγάπη έμεινε άνθρωπος μισός». Αφορμή στάθηκε το τραγούδι «Άντρας που δεν έκλαψε», σε μουσική Αντώνη Μιτζέλου και στίχους Ελένης Ζιώγα, που ερμηνεύει ο Γιάννης Κότσιρας.

Τονίστηκε κατ’ αρχάς ότι η αντίληψη πως «οι άντρες δεν κλαίνε» δεν μπορεί να ισχύει. Το δάκρυ, το κλάμα δείχνει συναίσθημα, δείχνει ευαισθησία, δείχνει ότι μπορούμε να μπούμε στην θέση του άλλου. Γι’ αυτό και ο Χριστός δάκρυσε μπροστά στο μνήμα του φίλου Του Λαζάρου, αλλά και βλέποντας τον πόνο της Μάρθας και της Μαρίας, καθώς και των Ιουδαίων που Τον περιτριγύριζαν. Αν ο Θεάνθρωπος δακρύζει, δεν είναι δόκιμο εμείς να υποστηρίζουμε ότι τα δάκρυα δεν τιμούν έναν άνδρα. Τα δάκρυα μπορεί να είναι ακόμη ευχαριστιακά, δοξολογικά, για κάποια ευλογία που μας έχει δώσει ο Θεός, για κάποια επιτυχία, για κάτι όμορφο, για τον ερχομό ενός ανθρώπου στον κόσμο. Μπορεί να είναι δάκρυα μετανοίας και προσευχής και αυτά τότε είναι και δωρεά Θεού.

Υπάρχουν όμως και τα δάκρυα μπροστά σε ήττες και αποτυχίες. Μπροστά στον πόνο και τον θάνατο. Όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε χάσει, ότι έχουμε σφάλει, ότι έχουμε ταπεινωθεί. Τότε τα δάκρυα έχουν έναν χαρακτήρα θυμού προς τον εαυτό μας ή προς τους άλλους και συνοδεύονται συνήθως από μία άρνηση να αποδεχτούμε τα όριά μας, την ανάγκη να είμαστε ταπεινοί.

Υπάρχουν και τα χειριστικά δάκρυα. Αυτά που αποσκοπούν, συνειδητά ή και ασυνείδητα   στο να ελέγξουν τις σχέσεις και την ζωή μας. Τα χειριστικά δάκρυα τα χρησιμοποιούν τα παιδιά για να λάβουν προνόμια ή αγαθά ή για να δικαιολογηθούν για αποτυχίες στο σχολείο και αλλού. Ας μην νικιόμαστε από αυτά τα δάκρυα, αλλά να προσπαθούμε να προβληματίσουμε για τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά φτάνουν σ’ αυτά τα δάκρυα: τον καταναλωτισμό, την απουσία προσπάθειας στο σχολείο και σε άλλες δραστηριότητες, την τεμπελιά, την παρακοή.

Χειριστικά είναι και τα δάκρυα στην σχέση άντρα και γυναίκας. Αυτός που τα χρησιμοποιεί, θέλει στην ουσία να υποτάξει τον άλλο, δείχνοντάς του πόσο υποφέρει εξαιτίας του και αναγκάζοντάς τον να αλλάξει. Όμως ένας τέτοιος δρόμος δε μπορεί να είναι αυθεντικός. Αρχικά μπορεί να κάνει τον άλλον να μαλακώσει. Αν όμως εκείνος δεν έχει αποφασίσει να δει το πρόβλημα κατάματα, δηλαδή τους χαρακτήρες και των δύο και πού καλούνται να συνυπάρξουν και να βρούνε διεξόδους, τότε τα δάκρυα θα κουράσουν και θα είναι αναποτελεσματικά.

Είναι μισός ο άνθρωπος που δεν κλαίει στην αγάπη, που δεν βλέπει τα λάθη του, που δεν βάζει αρχή μετάνοιας, που δεν συνειδητοποιεί τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, που δεν αποφασίζει να συνυπάρξει, να συν-χωρέσει, να ανεχτεί εν αγάπη. Τα δάκρυα ας είναι ειλικρινή, ας αποτυπώνουν συναισθήματα. Δεν είναι ντροπή να δακρύζουμε, δεν είναι ωραίο όμως να λειτουργούμε με πονηρία, αξιοποιώντας το ευσυγκίνητο!  Αλλιώς όλα γίνονται θέατρο και καμία σχέση δεν θα κρατήσει σ’ αυτήν την προοπτική!

Η επόμενη συνάντηση θα γίνει το Σάββατο 16 Μαρτίου 2019, ώρα 4 το απόγευμα στην «Γωνιά» με θέμα «Η προσευχή».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here